Profil de windsaintwindsaintPhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
windsaintอยู่กันอย่างนี้นานๆนะเธอ จากกันวันไหนฟ้าคงจะผิดหวัง 18 décembre ฤดูหนาวฤดูหนาว บางเวลา ที่ความเหงา เข้าเกาะกินหัวใจ บาดลึกลงไปถึงขอบขั้ว ประดุจดั่ง มีดที่แหลมคม กรีดผ่าเนื้อ ลงลึกถึงชั้นสุดท้าย ความเหงา ก็คงเหมือนใบมีด ที่คอยกรีดเฉือนเนื้อ ทีละน้อย ค่อยๆไป บาดลึกลงไป เรื่อยไป จากร่องเล็ก ผ่านเป็นแผลใหญ่ แผลที่ยากจะหายามารักษา แต่ยาที่รักษาได้ ก็ย่อมมี และชะงัดนัก นั่นคือความรัก ฤดูหนาวที่เข้ามาเยือน พร้อมความเย็นที่มากกว่าทุกครั้ง ย่อมทำให้ใจที่เหน็บหนาว ลุกชันไปด้วยความเหงา ประดุจรอยกรีดของความเหงา บาดลึกลงไปในรอยแผลใหญ่ ที่ลงลึกมากกว่าทุกครั้ง และรุนแรงยิ่งทวีคูณ และครั้งนี้.... เฉกเช่นความหนาว ที่ไร้ไออุ่น พรากชีวิตไปด้วยแรงแห่งธรรมชาติ ความเหงา ที่ไร้ไอรัก ก็พรากหัวใจ ไปด้วยเช่นกัน รอยแผลของความหนาวนี้ ก็คงใหญ่ขึ้น โดยไร้ยา
ฤดูหนาวปีนี้ แผลใหญ่เป็นบ้า...
windsaint : Winter 20.04 น. 02/12/51
12 octobre ที่วางใจที่วางใจ ในสังคมเมือง ที่ทุกชีวิตต่างรุ่มร้อนว้าวุ่น ผู้คนล้วนแล้วแต่ทำเพื่อผลประโยชน์ของตน น้ำใจ และความเอื้ออารีกลับหาได้ยาก เมื่อทุกคน ต่างพร้อมที่จะหักหลังคนอื่น เมื่อทุกคน ต่างพร้อมที่จะนินทาคนอื่นลับหลัง เมื่อการไว้วางใจใคร มักไม่ได้รับความเชื่อถือกลับ อาจเพราะ ภาพลักษณ์ ที่ดูพูดมาก ปากพล่อย เก็บความลับไม่ได้ อาจเพราะ ภาพลักษณ์ ไม่น่าเชื่อถือ ไม่น่าไว้วางใจ อาจเพราะ ภาพลักษณ์ คนสอดรู้ อยากรู้อยากเห็น เสือก อาจเพราะ ภาพลักษณ์ วุ่นวาย เจ้ากี้เจ้าการ อาจเพราะ ภาพลักษณ์ กวนอารมณ์ ยียวน กวนตีน อาจเพราะ ภาพลักษณ์ เจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ อาจเพราะ ไม่เคยเห็น ความคิด ความรู้สึก อาจเพราะ ไม่รู้จัก ตัวตน จึงไม่มีใคร ยอมที่จะ เชื่อใจสักที จึงไม่มีใคร ยอมที่จะ วางใจ พูดคุยได้ แบบเปิดใจ ทั้งๆที่ คนๆนี้ หากคบกับใคร ย่อมให้ความเชื่อใจไปทั้งหมด ไม่คิดแบ่งแยก ยอมทุ่ม 100% โดยไม่แบ่งใจ แต่หากไม่เชื่อใจแล้ว ก็ไม่สามารถวางใจได้อีก สิ่งที่ปรารถนาบนโลกใบนี้ อยากพบคนที่จริงใจ ที่สามารถเชื่อใจกันได้ ไม่มองกันเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก ไม่จำเป็นต้องเป็นคนรู้ใจ ในด้านความรัก แต่ขอเพียงคน ที่ไว้ใจกัน ที่วางใจได้ เป็น “ที่วางใจ” Is there anywhere can I place my heart.
windsaint : Lay heart 20.44 น. 9/10/51
23 septembre เหงาเหงา หยาดฝนลงเม็ดอีกครั้ง และกระหน่ำเทลงอย่างบ้าคลั่งในไม่กี่อึดใจต่อมา สายฝนบรรเลงดนตรีอันเศร้าโศกติดต่อกันเป็นครั้งที่สามในเวลาไม่ถึงหกชั่วโมง คนขายร่มหน้าปากซอยคงได้รับผลพลอยได้ไปด้วย คนขายร่มที่ต้องยืนตากฝน ทั้งๆที่ตัวเองก็ถือร่ม ผู้คนต่างวิ่งกระเซซัดเรื่อยไปไม่เป็นทาง เพื่อหลบฝน ทั้งๆที่ตัวเองต้องเปียกน้ำ ทุกๆวัน พ่อค้าแม่ค้าต่างเฝ้ารอการสงบของการบรรเลงเพลงครั้งนี้ ทั้งๆที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ต่างคน ต่างก่นด่าเม็ดฝน ที่ตกอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทั้งๆที่ ชาวนาต่างสรรเสริญ หากมีฝน ฤดูฝน ที่มาเป็นประจำทุกปี และก่อให้เกิดน้ำท่วมทุกปี แต่ไม่มีใครคิดหยุดน้ำท่วม อากาศเย็นยะเยือกเข้าปกคลุมไปทั่วทิศ ทั้งๆที่ก่อนหน้า กลับร้อนอบอ้าว ผู้คนต่างนิ่งเงียบ คิดถึงเรื่องของตน ทั้งๆที่ก่อนหน้า ยังคุยเรื่องของคนอื่น เมื่อหลับตา กลับคิดถึงผู้คนได้มากมาย ทั้งๆที่ก่อนหน้า ยังสนุกสนานกับผู้คนรอบกาย ความเหงา เริ่มเข้าปกคลุมอย่างเชื่องช้า แต่กลับรู้สึกวังเวงได้อย่างรวดเร็ว
ความคิดถึง ผู้คนที่ห่างไกล จนหลงลืม บุคคลใกล้ตัว ความเหงา ที่บาดลึกกินใจ แต่เกาะกุม อย่างแผ่วเบา นี่สินะ ความเหงา ลักลั่นย้อนแย้งชัดๆ
windsaint : Lonely 20.59 น. 22/09/51 17 août แยกชีวิตแยกชีวิต
ชีวิต ย่อมมีเส้นทาง เป็นของตนเอง และชีวิต ย่อมต้องเลือกจุดสิ้นสุด หรือจุดเริ่มต้นด้วยตนเอง ไม่ว่าสิ่งที่เลือกนั้นจะเต็มใจ หรือจำใจก็ตาม และเมื่อเส้นทางมาถึงจุดสิ้นสุด ก็จะพบกับ ทางแยก แยกที่มีให้เลือก ว่าจะไปซ้าย หรือขวา หรือตรง หรือทแยง แต่ไม่อาจถอยหลัง เพราะเวลา ไม่อาจย้อนกลับ เส้นทางที่เดินร่วมกัน จึงจำต้องแยกจาก คนเรา เมื่อเรียนจบ ก็มักจะต้องแยกจากกัน ไปตามทางของตน บ้างเรียนต่อ เมืองไทย บ้างเรียนต่อ เมืองนอก บ้างทำงาน บ้างอยู่เฉยๆ บ้างกลับบ้าน แต่ทุกชีวิตล้วนแล้วแต่มีเส้นทางเป็นของตนเอง ไม่ว่าจะอยู่ หรือไปที่ใด ช่วงเวลาของเพื่อน ช่วงเวลาวัยเรียน ใกล้จะหมดลง 1 ปี หลังจากการเรียนจบ จากวัยรุ่น เข้าสู่วัยทำงาน ต่างขยับขยายและแสวงหาเส้นทางของตน 1 ปี ที่ผ่านมา ที่เพื่อนได้เริ่มทยอยกันไปตามเส้นทางของตน และเพื่อนคนสำคัญอีกไม่น้อย ที่เตรียมตัวเดินทาง บางคนก็เริ่มขยับขยายย้ายที่เพื่อความใกล้ที่ทำงาน หรือที่สะดวก ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่ จะได้กลับมารวมตัวกันอีก แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจ และกล้าพูดได้ว่า ไม่ว่าเพื่อนคนใด คิดถึง และกลับมาเยี่ยมเยียน เพื่อนคนนี้ ก็ยังคงอยู่ที่นี่ ที่เดิม ไม่เปลี่ยนไป และยังคงเป็นคนคุ้นเคยของทุกคนเสมอ “โชคดีนะ”
windsaint : Junction of Life 18.50 น. 3/7/51 23 juillet 1 ปี1 ปี 1 ปี ที่ผ่านมา กับการเริ่มต้นชีวิต นอกรั้ว มหาวิทยาลัย 1 ปี ที่ผ่านมา กับการเผชิญโลกกว้าง อันแสนโสมม 1 ปี ที่ผ่านมา กับการก้าวย่าง ใช้ชีวิต ที่ไม่มีการเรียน 1 ปี ที่ผ่านมา กับการเป็นสิ่งมีชีวิต ที่เรียกว่า “มนุษย์เงินเดือน” 1 ปี ที่ผ่านมา กับการทำงาน ระยะเวลา อาจดูไม่นาน แต่ก็เพียงพอให้คนหนึ่งคน ได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง มากขึ้น ระยะเวลา เพียงชั่วขณะ ที่ทำให้เด็ก ข้ามพ้นสู่ความเป็นผู้ใหญ่ ระยะเวลา ที่สร้างสม ประสบการณ์ ระยะเวลา แห่งการเริ่มต้น ชีวิต หลังจากนี้ การทำงาน อาจยากขึ้น หรือง่ายลง ไม่อาจรู้ได้ หลังจากนี้ ชีวิต จะดำเนินไปในทิศทางใด ยังไม่อาจทราบ หลังจากนี้ จะได้พบ ได้เจออะไร ขึ้นอยู่กับพรหมลิขิต หลังจากนี้ จะเป็นเช่นไร ขึ้นอยู่กับดินฟ้าอากาศ หวังเพียง ให้โลกแสนชั่วร้ายใบนี้ ยังคงสงบเสงี่ยม และไม่ร้อนมากไปกว่านี้ และจะรอ น้องใหม่ ที่ผ่านมา และผ่านไป กับชีวิต วัยทำงาน จนกว่าจะเบื่อกันไปข้างหนึ่ง จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องไป เช่นกัน
ครบรอบการทำงาน 1 ปี 17/07/50 > 17/07/51 windsaint : 1st year 21.29 น. 20/07/51 25 juin สมุดกระจกสมุดกระจก สมุดกระจก สมุดเล่มน้อยๆ ที่รุ่นพี่ รุ่นน้อง และเพื่อน เขียนข้อความต่างๆ ที่ให้ความรู้สึกแตกต่างออกไป ตามอารมณ์ของผู้เขียน ตามวัยวุฒิ และช่วงเวลาของชั้นปี สมุดเล่มเล็กๆ เล่มนี้ มีความหมายซ่อนอยู่ เพราะในแต่ละปี ในแต่ละครั้ง ผู้เขียน สถานที่ ย่อมต่างออกไป สถานการณ์ สถานะ ย่อมไม่เหมือนเดิม สมุดเล่มบางๆ ที่ไม่ใช่เพียงแค่การรับน้อง รวมไปถึงค่ายต่างๆ ไม่ใช่เพียงของที่ระลึกของการไปร่วมงานแต่ละครั้ง เพราะแต่ละครั้ง อาจมีอะไรมากกว่านั้น สมุดเล่มหนึ่ง ซึ่งข้างในบรรจุความทรงจำต่างๆ ไว้ เพื่อเป็นเงาสะท้อนถึงความทรงจำที่สุข เศร้า และอื่นๆ สะท้อนออกมาเป็นตัวหนังสือ สื่อนัยสำคัญ สมุดเล่มนั้น จะยังคอยสะท้อนความเป็นไปของผู้คนที่มีชื่อจารึกอยู่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักเท่าใด หน้าที่การสะท้อนตัวตน ก็ยังคงอยู่ ต่อไป
“กระจกแก้ว แวววับ จับสะท้อน ส่งภาพย้อน กลับคืน ซึ่งตัวเขา มิใช่ส่อง สะท้อน ได้เพียงเงา แต่ส่องเข้า ลึกซึ้ง ถึงตัวตน
สมุดน้อย เล่มนี้ มีกระจก ค่อยหยิบยก ส่งเงา เข้าเป็นผล สื่อความหมาย คล้ายสะท้อน ย้อนตัวคน ให้ลึกจน เป็นบทเรียน ถึงตัวเรา”
windsaint : Mirror Book 16.21 น. 03/05/51 10 mai น้ำตา ปรีดีน้ำตา ปรีดี หากริมแม่น้ำเจ้าพระยาเปรียบเสมือนเส้นเลือดสายสำคัญของคนภาคกลางแล้ว ธรรมศาสตร์ อาจเปรียบประดุจได้ดั่งหัวใจแห่งการศึกษา และการเมืองไทย สาเหตุอันเนื่องมาจาก ประวัติศาสตร์หน้าสำคัญของการเมืองไทย ล้วนมีธรรมศาสตร์แห่งนี้เข้ามาเกี่ยวข้อง หรืออาจเป็นเพราะผู้เขียนประวัติศาสตร์เป็นคนธรรมศาสตร์ ก็มิอาจทราบได้ แต่จะอย่างไรก็ตาม เราไม่อาจปฏิเสธบทบาททางการเมืองของธรรมศาสตร์ได้เลย และบุคคลผู้ที่มีความสำคัญมากที่สุดสำหรับประวัติศาสตร์ธรรมศาสตร์ นั่นคือ นายปรีดี พนมยงค์ ผู้ประสาทการ จากแรกเริ่มที่หวังให้ธรรมศาสตร์ เป็นตลาดแห่งวิชา ซึ่งบรรจุวิชาธรรมศาสตร์ไว้ ถึงขนาดตั้งชื่อว่า มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง ก่อนที่คำว่า การเมือง จะถูกการเมืองลบทิ้งไป เพราะเหตุใดกัน ปรีดี พนมยงค์ จึงคิดสร้างธรรมศาสตร์ เพื่อซ่องสุม? เพื่อก่อปฏิวัติ? หรือมีเจตนาอื่นใดแอบแฝง ไม่อาจทราบได้ แต่สิ่งที่ปรากฏเด่นชัด นั่นคือ เพื่อสร้าง สร้างรากฐาน แห่งการเมือง สร้างบุคลากร ทางการเมือง สร้างเสริม การศึกษา สร้างแบบอย่าง ทางวิชา สร้างประติมากรรม ทางสังคม นับจากวันนั้น ผ่านมา 70 กว่าปีแล้ว ที่เวลาไม่เคยหยุดเคลื่อน และประวัติศาสตร์ไม่เคยหยุดนิ่ง และผู้คนไม่เคยหยุดเปลี่ยน เจตนารมณ์ ของชายชื่อ ปรีดี พนมยงค์ ถูกแปรเปลี่ยนด้วยทุนนิยม ตลาดวิชา กลายเป็น ตลาดการค้า นักศึกษา จึงมุ่งเพียงกอบโกยเอาความรู้ โดยไม่สนใจคนรอบข้าง ท่าพระจันทร์ จึงกลายเป็นดินแดนรกร้าง ประดุจ ท่าเรือที่ไร้เรือ กิจกรรมและการเมือง ค่อยๆเลือนหายตายจาก ไม่ใช่หายสิ้น แต่หลบซ่อน แย่งชิง ต่อสู้ เพื่อความเป็นหนึ่ง แต่ไร้ซึ่งมิตรแท้จริงใจ และชายชื่อ ปรีดี พนมยงค์ ก็จะคงเหลือเพียงตำแหน่งผู้ประสาทการ เมื่อไม่มีผู้ใดสานต่อความคิด มุมมอง ของเขา จนท้ายที่สุด ธรรมศาสตร์ อาจเหลือเพียงชื่อ และเรื่องเล่า ไม่ใช่ตำนาน และรูปปั้น ปรีดี พนมยงค์ ก็คงหลั่งน้ำตา ธรรมศาสตร์ คงหลงเหลือเพียง “ธรรมศาสตร์และการมุ้ง”
ฟากฟ้าตายแล้ว สุขสันต์วันปรีดี พนมยงค์ 11 พฤษภาคม 2551
windsaint : Happy’s Tear 20.06 น. 07/05/51
|
|
||||
Envoyer un message privé
Conseiller à un ami
Ajouter à Mon MSN
Ajouter à votre réseau
Inscrivez-vous à des alertes|
|
